Nazywam się Katarzyna Boni. Jestem reporterką i pisarką. Razem z Wojciechem Tochmanem napisałam “Kontener” – książkę o życiu syryjskich uchodźców w obozie w Jordanii. Niedawno wydałam również “Auroville. Miasto z marzeń” – książkę, która opowiada o próbie realizacji utopii – w małym miasteczku na południu Indii. Od pięćdziesięciu lat biorą w niej udział ludzie z całego świata. Przez rok mieszkałam razem z nimi i sprawdzałam, co się udało, a co nie – po cichu licząc na to, że aurovillanom udało się znaleźć receptę na zbawienie świata.
Jestem również autorką książki “Ganbare! Warsztaty umierania”, która opowiada o życiu w Japonii po potrójnej katastrofie. I to ona spowodowała, że dzisiaj prowadzę warsztaty umierania.
Do Japonii jeżdżę regularnie od czerwca 2011 roku. Wcale nie miałam zamiaru pisać o tsunami i skażonych terenach po wybuchach w elektrowni Fukushima Daiichi – wydawało mi się, że wszystko zostało już powiedziane. Ale kiedy trzy lata później dowiedziałam się, że w Japonii ludzie ciągle żyją w domach tymczasowych (czyli kontenerach) i widzą duchy – zrozumiałam, że choć pokazano grozę tsunami i wybuchów w elektrowni atomowej, to jeszcze nie opowiedziano o tym, jak sobie z tą grozą radzić. Kiedy po raz kolejny wracałam do Japonii, wiedziałam już, że będę chciała napisać książkę o tym, jak radzi się sobie tutaj ze stratą, traumą i śmiercią.
To wtedy po raz pierwszy usłyszałam o warsztatach umierania. Rok później wzięłam w nich udział. Po powrocie do Polski zaczęłam je organizować dla znajomych – żeby podzielić się doświadczeniem, które pomogło mi odkryć, co jest dla mnie ważne i czym chcę się kierować przez najbliższe lata. Z czasem coraz więcej ludzi prosiło o organizację warsztatów. Robiłam je i dla pięciu i dla stu osób, w Polsce i za granicą, w wielkich aulach, na polu i w średniowiecznych podziemiach.
Teraz warsztaty przenoszą się do internetu.
Serdecznie na nie zapraszam.
(więcej o mnie i moich książkach przeczytacie na www.katarzynaboni.com)
*
Kończyłam studia w Instytucie Kultury Polskiej na warszawskim Uniwersytecie i Psychologię Społeczną na SWPS.
Warsztaty umierania prowadzę od 2017 roku. Nie są one warsztatami terapeutycznymi tylko rozwojowymi.